شماره ۱۴۹ - ما و رقیب را دل نا شاد و شاد داد

ما و رقیب را دل نا شاد و شاد داد
گردون به هر کس آنچه ببایست داد، داد ۱

آنکس که کرد قسمت رنج جهان مرا
چندان که بود حوصله کم غم زیاد داد ۲

زخمت نشد نصیب دل نا مراد من
تا اختر خجسته کرا این مراد داد ۳

هر کس نبود معتقد عفو ایزدی
گوشی به پند زاهد سست اعتقاد داد ۴

الفت دل ترا نتوان داد با وفا
اضداد را بهم نتوان اتحاد داد ۵

نه داد من نداد همین پادشاه من
شاهی به ملک حسن نیاید که داد، داد ۶

آگه نیم که بی تو چه بگذشت بر سرم
خاکی غم فراق تو دانم به باد داد ۷

کوتاه کردی از در میخانه پای من
آی آسمان ز دست جفای تو، داد، داد ۸

آن روز راحت دو جهانم زیاد برد
گردون که مهر روی بتانم به یاد داد ۹

یک دم گدائی در دیر مغان (سحاب)
کی میتوان به مملکت کیقباد داد ۱۰