غزل ۲۵۶ - هر که در بادیهٔ عشق تو سرگردان شد

هر که در بادیهٔ عشق تو سرگردان شد
همچو من در طلبت بی سر و بی سامان شد ۱

بی سر و پای از آنم که دلم گوی صفت
در خم زلف چو چوگان تو سرگردان شد ۲

هر که از ساقی عشق تو چو من باده گرفت
بی‌خود و بی‌خرد و بی‌خبر و حیران شد ۳

سالک راه تو بی نام و نشان اولیتر
در ره عشق تو با نام و نشان نتوان شد ۴

در منازل منشین خیز که آن کس بیند
چهرهٔ مقصد و مقصود که تا پایان شد ۵

تا ابد کس ندهد نام و نشان از وی باز
دل که در سایهٔ زلف تو چنین پنهان شد ۶

حسنت امروز همی بینم و صد چندان است
لاجرم در دل من عشق تو صد چندان شد ۷

شادم ای دوست که در عشق تو دشواری‌ها
بر من امروز به اقبال غمت آسان شد ۸

بر سر نفس نهم پای که در حالت رقص
مرد راه از سر این عربده دست‌افشان شد ۹

رو که در مملکت عشق سلیمانی تو
دیو نفست اگر از وسوسه در فرمان شد ۱۰

همچو عطار درین درد بساز ار مردی
کان نبد مرد که او در طلب درمان شد ۱۱