شماره ۱۸۴ - از بس گرفته خو بخیالت دل صبور

از بس گرفته خو بخیالت دل صبور
از غیبت تو نیز برد لذت حضور ۱

بنمای روی خویش به بیگانه وقت مرگ
حیف است کآرزوی تو را او برد به گور ۲

نه تو مرا شناسی و نه من تو را زبس
من بر رخت زشرم ندیدم تو از غرور ۳

یا رب همیشه روی بد غیر دورباد
از چشم یار و چشم بد از روی یار دور ۴

نور رخ تو بود ز نخل قدت عیان
نوری که دیده، دیده ی موسی زنخل طور ۵

هر گه بصد امید نشستم به راه تو
سیل سرشک من شودت مانع عبور ۶

مرگ رقیب و غصه او هر دو شد (سحاب)
هم مایه ی ملالت و هم باعث سرور ۷