غزل ۲۵۸ - جهان از باد نوروزی جوان شد

جهان از باد نوروزی جوان شد
زهی زیبا که این ساعت جهان شد ۱

شمال صبحدم مشکین نفس گشت
صبای گرم‌رو عنبرفشان شد ۲

تو گویی آب خضر و آب کوثر
ز هر سوی چمن جویی روان شد ۳

چو گل در مهد آمد بلبل مست
به پیش مهد گل نعره‌زنان شد ۴

کجایی ساقیا درده شرابی
که عمرم رفت و دل خون گشت و جان شد ۵

قفس بشکن کزین دام گلوگیر
اگر خواهی شدن اکنون توان شد ۶

چه می‌جویی به نقد وقت خوش باش
چه می‌گوئی که این یک رفت و آن شد ۷

یقین می‌دان که چون وقت اندر آید
تو را هم می‌بباید از میان شد ۸

چو باز افتادی از ره ره ز سر گیر
که همره دور رفت و کاروان شد ۹

بلایی ناگهان اندر پی ماست
دل عطار ازین غم ناگهان شد ۱۰