شماره ۲۳۴ - خوش آنکه ره عیش به اغیار گرفتیم

خوش آنکه ره عیش به اغیار گرفتیم
کام دل خویش از لب دلدار گرفتیم ۱

زین اشک که اکنون ره ما بست از آن کوی
در آن سر کوه راه به اغیار گرفتیم ۲

در محفل او مدعی از غیرت ما بار
بر بست بصد حسرت و ما بار گرفتیم ۳

دردا که سپردیم به زاغ و زغن آخر
جائیکه بصد سعی به گلزار گرفتیم ۴

از کینه ی بیگانه ره وادی هجران
چون چاره ندیدیم به ناچار گرفتیم ۵

در سایه ی دیوار تو ما را نگذارد
آن را که بر او رخنه ی دیوار گرفتیم ۶

بیداد تو بر دل همه ز آنست که روزی
داد دل زار از تو دل آزار گرفتیم ۷

پا بست که سازیم (سحاب) این دل مفتون؟
انگار کز آن طره ی طرار گرفتیم ۸