شماره ۲۵۴ - عمری امید وفا و مهر از آن دل داشتم

عمری امید وفا و مهر از آن دل داشتم
خویش را خرسند از این فکر باطل داشتم ۱

بی سبب در زیر تیغ ای جان ناقابل نبود
هر قدر شرمندگی از روی قاتل داشتم ۲

مانده از سرو روانی پای من در گل چه باک
گر چو قمری مهر سر و پای در گل داشتم ۳

تا ندانستم زبان را محرم اسرار دل
کس نبود آگاه از رازی که در دل داشتم ۴

بی خبر بودم ز زهر رشک غیر از تلخیئی
در مذاق از هجر آن شیرین شمایل داشتم ۵

با می صافی کنون بر صفحه ی دل بین (سحاب)
زنگ اندوهی که در میخانه زایل داشتم ۶