شماره ۱۴ - فلک جناب و ملک رتبه میرزا احمد

فلک جناب و ملک رتبه میرزا احمد
توئی که مرحمتت روح را کند تفریح ۱

هم از نسایم لطفت مشام را تعطیر
هم از روایح خلقت قلوب را ترویح ۲

بود ز پرتو رایت به رشک نار کلیم
بود زنکهت لطفت به شرم باد مسیح ۳

اگر به بحر بسنجم دل تو محض خطاست
و گر چو ابر بگویم کف تو کذب صریح ۴

که هست بحر دلت را به بحر صد تفضیل
که هست ابر کفت را به ابر صد ترجیح ۵

زبان به وصف تو قاصر بود به وقت ثنا
بیان ز مدح تو عاجز شود به وقت مدیح ۶

ترا رواست که انگشت من بفرساید
گه شمردن تهلیل و خواندن تسبیح ۷

دگر چه گویم بی یاری قلم تاریخ
نه سجه ی که به آسانیش دهم تصحیح ۸

دگر گرفتم کز تکمه ی گریبان هم
ادای ذکر درست است و استخاره صحیح ۹

تو خود بگوی که من هر زمان چه سان بر خلق
خجل بمانم از این کار زشت و فعل قبیح ۱۰

غرض ز گفتن این دلپذیر قطعه که هست
به کام هر کس شیرین و دلنشین و ملیح ۱۱

صریح مطلب من شد عیان که می گویند
کنایه در بر داناست ابلغ التصریح ۱۲