غزل ۲۸۱ - چو ترک سیم برم صبحدم ز خواب درآمد

چو ترک سیم برم صبحدم ز خواب درآمد
مرا ز خواب برانگیخت و با شراب درآمد ۱

به صد شتاب برون رفت عقل جامه به دندان
چو دید دیده که آن بت به صد شتاب درآمد ۲

چو زلف او دل پر تاب من ببرد به غارت
ز زلف او به دل من هزار تاب درآمد ۳

خراب گشتم و بیخود اگر چه باده نخوردم
چو ترک من ز سر بیخودی خراب درآمد ۴

نهاد شمع و شرابی که شیشه شعله زد از وی
چو باد خورد چو آتش به کار آب درآمد ۵

شراب و شاهد و شمع من و ز گوشهٔ مجلس
همی نسیم گل و نور ماهتاب درآمد ۶

شکست توبهٔ سنگینم آبگینه چنان خوش
کزان خوشی به دل من صد اضطراب درآمد ۷

چو توبهٔ من بی دل شکستی ای بت دلبر
نمک بده ز لبت کز دلم کباب درآمد ۸

بیار باده و زلفت گره مزن به ستیزه
که فتنه از گره زلف تو ز خواب درآمد ۹

شراب نوش که از سرخی رخ چو گل تو
هزار زردی خجلت به آفتاب درآمد ۱۰

که می‌نماید عطار را رهی که گریزد
که همچو سیل ز هر سو نبید ناب درآمد ۱۱