شماره ۲۳ - هنگام آنکه گل دمد از خاک بوستان

هنگام آنکه گل دمد از خاک بوستان
رفت آن گل شکفته و در خاک شد نهان ۱

هنگام آنکه شاخ شجر نم کشد ز ابر
بی آب ماند نرگس آن تازه بوستان ۲

با جام باده در وطن امروز بر فروز
آن گوهری که هست مدد در صفای جان ۳

قد بلند او به مثل مثل نارون
رنگ عجیب او به صفت رنگ ناردان ۴

بیگانه از ستاره ولیکن ستاره بار
بی بهره از عقیق ولیکن عقیق سان ۵

رخشان تر است پیکرش از جنس آفتاب
پیچان تر است قالبش از شاخ خیزران ۶

در گوش او ز گوهر چرخ است گوشوار
بر فرق او ز مشک سیاهست طیلسان ۷

شنگرف را به گونه دلیل معین ست
لیکن همی نماید زنگار ازودخان ۸

چون خاطر کریم صفا اندرو پدید
چون همت بلند جوادی درو عیان ۹

چون بر زمین ز پیکر خود سایه افگند
سوی سپهر پشه ی زرین شود روان ۱۰

نقصان کجا رسد به طبایع ز روزگار؟
تا اوست بر سپاه طبایع خدایگان ۱۱