شماره ۲ - ای گوهر لطافت و ای منبع صفا

ای گوهر لطافت و ای منبع صفا
بردیم از فراق تو بر وصلت التجا ۱

بر بستر غمیم فتاده ز روز هجر
آخر شبی خلاف فراقت ز در درآ ۲

بر درد من طبیب چو آگاه گشت گفت
جز داروی وصال نباشد تو را دوا ۳

جانا ببخش بر من مسکین مستمند
بر بستر فراق نباشم چنین روا ۴

گر باورت ز من نکند نور دیده ام
بر حال زار و رنگ رخم دیده برگشا ۵

تا بنگری که حال جهان بی تو چون بود
رنگ چو کاه و اشک چو خونم بود گوا ۶

تا چند خون این دل مسکین خوری مخور
آخر که گفت بر تو حلالست خون ما ۷

بیگانه خوی دلبر ما دل ز ما ببرد
رحمی نکرد بر دل مجروح آشنا ۸

زین بیشتر جفا نپسندند در جهان
بر زیر دست جور نکردست پادشا ۹