شماره ۴ - من دلداده ندارم به غم عشق دوا

من دلداده ندارم به غم عشق دوا
چاره ی درد من خسته بجو بهر خدا ۱

من سودازده در عشق تو سرگردانم
همچو زلف تو به گرد رخ تو، بی سر و پا ۲

زآنکه آمد ز غم عشق تو جانم بر لب
قصّه ی حال دل خویش بگفتم به صبا ۳

گفتمش از من دل خسته به دلدار بگوی
یک شبم از سر لطف از در کاشانه درآ ۴

من چنین واله و سرگشته و مشتاق به تو
تو گریزان زمن خسته نگویی که چرا ۵

نظری کن به دو چشمم توبه حالم صنما
که ز هجران تو چون زلف تو گشتم شیدا ۶

چون به خاک در تو تشنه به جانم چه کنم
از سر لطف و کرامت نظری کن سوی ما ۷

به جفا تا به کی آخر دل ما بخراشی
می نیابم ز سر کوی تو بویی ز وفا ۸

گرچه در کار جهان نیست وفا می دانم
لیکن از یار بگو چند توان برد جفا ۹