شماره ۵ - تو سر بر من گران داری نگارا

تو سر بر من گران داری نگارا
نگویی از چه رو آخر خدا را ۱

مکن بر من جفا و جور از این بیش
که طاقت طاق شد زین جور ما را ۲

ز حد بیرون مبر کز درد مردیم
که حدّی باشد ای دلبر جفا را ۳

چو دل در طرّه ی زلف تو بستیم
سزد گر نشکنی عهد و وفا را ۴

به خون دل منقش می کنم روی
چو در دستم نمی آیی نگارا ۵

تو بر ما گر کسی دیگر گزینی
به جای تو دگر کس نیست ما را ۶

صبا را از سر و زلف تو گفتم
که بویی آورد این بینوا را ۷

ندانستم به دام زلف مشکین
گرفتار آورد دردم صبا را ۸

به شکر آنکه سلطان جهانی
دوا کن گه گهی حال گدا را ۹