شماره ۱۹ - فدا کردم به غمهای تو جان را

فدا کردم به غمهای تو جان را
که دارد تازه غمهایت جهان را ۱

از آن کردم فدا جان در ره عشق
کز آن عاری نباشد رهروان را ۲

چه باشد گر به سوی بی دلانت
به لطف خود بگردانی عنان را ۳

اگر پیشم خرامی از سر ناز
به دیده جا کنم سرو روان را ۴

نثار مقدمت ای نور دیده
نشاید کرد جز روح و روان را ۵

طبیب دل! چرا با تو نگویم
به عهد عشق تو درد نهان را ۶

به جان تو که من باری شب و روز
به ذکر دوست گردانم زبان را ۷

نگارینا چرا محروم داری
ز وصل جان فزایت دوستان را ۸

به تیغ هجر جانم را بخستی
به رغمم شاد کردی دشمنان را ۹

نمی دانم چرا در کوی عشقت
جهان را نیست ره، باشد سگان را ۱۰