شماره ۲۶ - همیشه میل نگارم بود به سوی جفا

همیشه میل نگارم بود به سوی جفا
نه مهر در دل سنگین او بود نه وفا ۱

نه میل خاطر یاران نه شرم در دیده
ترحّمی نه در آن دل بود نه ترس خدا ۲

نه رحمتی به دل ریش دردمندانه اش
نه در جهان نظری می کند به عین رضا ۳

لبش چو آب حیاتست و دردمند منم
طبیبم از لب چون نوش دوست کرد دوا ۴

روا مدار که بر ما جفا رود چندین
جفا ز حد بشد ای جان مکن که نیست روا ۵

تو جانی از تن من دور تا به کی باشی
ز تن تو جان جهان را روا مدار جدا ۶

چو چشم یار منم ناتوان به هجرانش
چو زلف دوست منم از هواش بی سر و پا ۷