شماره ۵۷ - بی دولت وصال دلم چون جهان خراب

بی دولت وصال دلم چون جهان خراب
ای سرو جان ز ما تو ازین بیش سر متاب ۱

از ما نظر دریغ مدار این جهان پناه
کس داشت نور دور ز درویش آفتاب ۲

تا زلف را به عارض مهتاب داده ای
تا بی فتاده از سر زلفت به ماهتاب ۳

یاد لب چو لعل تو در آتشم نشاند
از دیده در فراق تو خون می رود چو آب ۴

گفتم دوای درد دلم کن طبیب گفت
صبرست چاره ی غم عشق تو را جواب ۵

در آرزوی روی تو خون می خورم چرا
بستست عشق روی تو بر دیده راه خواب ۶

تا کی سپندوار بر آتش نهی مرا
تا کی به چشم شوخ جهان را کنی خراب ۷