شماره ۷۲ - دل رفت از بر من و زلفش مقام ساخت

دل رفت از بر من و زلفش مقام ساخت
چون موم از آتش رخ او بین که چون گداخت ۱

نرّاد ده هزار درین عرصه که منم
دیدی که عشق روی تو با من چه مهره باخت ۲

مسکین دل ضعیف من اندر پناه تست
نشناخت هیچکس ز جهان چون تو را شناخت ۳

گفتم سفر کنم ز دیارت ز دست عشق
خیل خیال تو به سر من دو اسبه تاخت ۴

گویند لطف آن صنمم بی نهایتست
هرگز شبی ز وصل من خسته را شناخت؟ ۵

گفتم هوای عشق بلندست چون کنم
مرغ دلم برفت و در آن زلف خانه ساخت ۶

تا عشق تو شناخت دل من در این جهان
گشتم به چشم خلق جهان باز ناشناخت ۷