شماره ۸۱ - سرو بستان خجل ز رفتارت

سرو بستان خجل ز رفتارت
شرم دارد شکر ز گفتارت ۱

تا به چند ای نگار شهرآشوب
می کُشم نفس و می کشم بارت ۲

ای طبیب دلم چه شد آخر
که نپرسی ز حال بیمارت ۳

شرمسارم ز مردم دیده
چند جویم به اشک آزارت ۴

گل وصل تو با دگر یاری
من دلخسته چون خورم خارت ۵

گر به تیغم زنی از آن بازو
شوم از جان فدا دگر بارت ۶

یک سر مو اگر فروشندت
به جهانی منم خریدارت ۷

زآن دو زلف و دو چشم پر فتنه
از دل و جان شدم گرفتارت ۸

هم نگاهی به سوی ما می کن
تا نگهبان بود نگه دارت ۹