شماره ۹۰ - خوشا بادی که از کوی تو برخاست

خوشا بادی که از کوی تو برخاست
کز او بوی سر زلف تو پیداست ۱

سواد رنگ رخسار تو آورد
ز رنگ و بو چمن دیگر بیاراست ۲

سهی سرو چمن از پای بنشست
چو شمشاد قدش بر پای برخاست ۳

چو ماه چارده روی تو را دید
ز رشک روی تو هر لحظه می کاست ۴

ترحم نیست قطعاً در دل تو
نه دل باشد تو گویی سنگ خاراست ۵

نماند در چمن رنگی و بویی
به جز سرو سهی کاو پای برجاست ۶

نگاری چابک عیار دارم
نه رویش خوش که خویش نیز زیباست ۷

گرفتار غم رویت جهانیست
نه در عشقت به عالم بنده تنهاست ۸

اگر گویم که قدّت سرو جانست
به پیشت راست گفتن را که یاراست ۹