شماره ۹۴ - سرو در باغ به بالای تو می ماند راست

سرو در باغ به بالای تو می ماند راست
مه ده دچار ز شرم رخ تو در کم و کاست ۱

آفتاب از رخ زیبای تو خجلت زده است
زآنکه او روشنی از روی توأش باید خواست ۲

در چمن چون بخرامید قد رعنایت
راستی سرو روان پیش قدت برپا خاست ۳

در لب جوی سهی سرو قدش در لرزست
چون بدیدیم نگارا ز کجا تا به کجاست ۴

گرچه شمشاد نمودار قدت بود ولیک
شیوه ی قدّ دلارای تو دیدم رعناست ۵

دل منه بر گل خوش بوی تو در باغ جهان
که جهان نیز چو گل یکسره بی مهر و وفاست ۶