شماره ۱۰۴ - بخشد گناه بنده که او پادشاه ماست

بخشد گناه بنده که او پادشاه ماست
گوید که بنده ایست که او در پناه ماست ۱

منعم مکن به غمزه ی خونریز در غمت
غمّاز نیست نیک بدان کاو سیاه ماست ۲

خون جگر ز دیده گشادم ز غم ببین
گر نشنوی تو مردم چشمم گواه ماست ۳

جان در امید وصل تو دادیم دلبرا
گفتی شبی که بنده ی بی اشتباه ماست ۴

رفتم به درگهش که زنم بوسه ای به خاک
دل برد از دو دستم و گفتا که راه ماست ۵

کردیم جان فدای لب لعل دلکشش
روزی به لطف گفت که او نیک خواه ماست ۶

دل برد و یک نظر سوی حال جهان نکرد
بختم به لابه گفت فلانی گناه ماست ۷