شماره ۱۰۷ - هر که را نیست ز جانان خبری بی خبر است

هر که را نیست ز جانان خبری بی خبر است
غیر یاد غم آن دوست همه دردسر است ۱

دل که با یاد تو همراه نباشد چه کنم
نظری کن به دل خسته که جای نظر است ۲

هیچ دانی که بد و نیک نماند بر جای
شکر ایزد که بد و نیک جهان در گذر است ۳

گرچه چون تیر مرا دور فکندی از پیش
همچنان قصّه ی عشق توأم ای جان ز بر است ۴

روی مه روی نگه دار تو از چشم حسود
کاین همه فتنه و آشوب ز دور قمر است ۵

هر که بنهاد دل خسته به کاشانه ی دهر
عاقلش می نتوان گفت که بس بی بصر است ۶

از جفاهای تو از دیده بباریدم اشک
تا به حدّی که به ما آب کنون تا کمر است ۷

گر درآیی ز سر لطف به بیت الحزنم
به نثار قدمت جان جهان مختصر است ۸

آنچه بر سر بگذشتم ز جهان تا گذرد
از که بینم که همه حکم قضا و قدر است ۹