شماره ۱۱۵ - آن سرو بین که بر لب جوی ایستاده است

آن سرو بین که بر لب جوی ایستاده است
وآن زلف بین که بر رخ چون مه نهاده است ۱

آن غمزه بین که بسته ره خواب ما به سحر
و ابرو نگر که شست کمان را گشاده است ۲

تا مرغ جان ز پای درآید حذر بکن
ای دل که ترک عربده جومست باده است ۳

کامم نداد آن دهن تنگ چون شکر
دلبر به چشم شوخ دل از من ستانده است ۴

کارم به کام دشمن و بارم به دل مگر
مادر مرا ز بهر چنین روز زاده است ۵

شه رخ مزن به اسم شهم بیش از این که دل
در عرصه ی جفای تو مسکین پیاده است ۶

حال جهان چو پرسی و گویم که حال چیست
خون در دلم ز غصه دهر ایستاده است ۷

رخساره ام به خون جگر گشت زرنگار
تا دیده را نظر به زنخدان ساده است ۸

دیگر نیامدش دو جهان در نظر دلم
تا چشم جان بدان رخ چون مه فتاده است ۹