شماره ۱۱۶ - جانا دو ابروی تو هلالی خمیده است

جانا دو ابروی تو هلالی خمیده است
چون آن هلال دیده ی عقلم ندیده است ۱

از حد مبر جفا و بیندیش از وفا
زان رو که خار جور تو در جان خلیده است ۲

دانی که حال زار من خسته دل چه شد
جانم به لب ز دست جفایت رسیده است ۳

قدر وصال کعبه روی تو دلبرا
داند کسی که راه بیابان بریده است ۴

مرغ دل ضعیف من ای نور دیدگان
اندر هوای کوی وصالت پریده است ۵

گویی که صبر چاره ی کارت بود ولی
صبر از برم چو آهوی وحشی رمیده است ۶

ما با خیال دوست همه شب مصاحبیم
لیکن به راه شوق دل ما پریده است ۷

ما را به جز غمش نبود در جهان کسی
گرچه به جای من دگری برگزیده است ۸