شماره ۱۲۰ - آن چه زلفست که از آتش دل در تابست

آن چه زلفست که از آتش دل در تابست
وآن چه چشمست که چون نرگس تو در خوابست ۱

«آن نه زلفست و بنا گوش که روزست و شبست»
یا نه ای دوست که نیلوفر تر در آبست ۲

آتشی از لب لعلم به دل و جان زده ای
با همه درد علاج دل ما عنّابست ۳

در به روی من دلخسته مبند از سر لطف
که حدیثم به لب لعل تو در هر بابست ۴

آن نه بالاست مگر قدّ صنوبر برخاست
کز بلایش دل مهجور پر از خونابست ۵

عنبر زلف که بر آتش رخسار نهاد
زان سبب جان جهان در غم او پر تابست ۶