شماره ۱۳۲ - فریاد و درد ما ز غمت بی نهایتست

فریاد و درد ما ز غمت بی نهایتست
جور و جفات بر دل تنگم به غایتست ۱

چشمت بریخت خون دلم را به تیغ هجر
دادم ز وصل ده که نه وقت حمایتست ۲

مشتاق وصل تو من و از من تویی ملول
آخر ز دل به دل نه تو گفتی سرایتست ۳

گویند دل به دل بودش راه و هیچ نیست
گویی که این سخن به سبیل حکایتست ۴

دل برده ای و قصد جهان می کنی چرا
بر ما جفا و جور تو جانا کفایتست ۵

دارم حکایتی ز فراقت ولی غمت
خونم به زجر ریخت چه جای شکایتست ۶

دل برد در جهان به سر زلف تو پناه
زیرا که جور غمزه ی تو بی نهایتست ۷

چشمم به طلعت رخ تو زان منوّرست
کان پرتو جمال تو نور هدایتست ۸

رایت قرار داد به وصلم شبی از آن
روی جهان ز لطف تو روشن چو رایتست ۹