شماره ۱۳۳ - شوقم به روی دلبر خود بی نهایتست

شوقم به روی دلبر خود بی نهایتست
زان رو که حسن روی بت من به غایتست ۱

با من خطاب کرد که عاشق ترا که گفت
دانم خطاب وی که ز روی عنایتست ۲

گویند شمع نیست به مجلس چه می کنی
مهر رخ چو ماه نگارم کفایتست ۳

گر همچو سروناز خرامی میان باغ
سرهای ما فدا شده در خاک پایتست ۴

دارم شکایتی ز تو نامهربان و لیک
کشتی مرا ز جور چه جای شکایتست ۵

چشمش به غمزه گفت که خونش به غم بریخت
ای دل تو هوش دار سخن در کنایتست ۶

بردی دل از بر من و کشتی مرا به هجر
دل را چه وقع جان جهان از برایتست ۷

تا یک نظر ز مهر به جانم فکنده ای
اکنون جهان ز مهر تو روشن ز رایتست ۸

ای پادشه نظر ز جهان برنگیر از آنک
سلطان اگر به کوی تو آید گدایتست ۹