شماره ۱۳۴ - ای نور هر دو دیده جفا را نهایتست

ای نور هر دو دیده جفا را نهایتست
ما را فراق روی تو دانی کفایتست ۱

خسرو تویی حقیقت و شیرین منم یقین
ورنه ز گفت و گوی نظامی حکایتست ۲

زین بیشتر عنان محبّت ز ما متاب
جانا مرا به لطف تو چشم عنایتست ۳

بنواز بنده ای که ندارد بجز تو کس
ناچار بنده را ز تو چشم رعایتست ۴

یک لحظه خاطرم ز تو خالی نمی شود
آری به یمن دولت تو آن هدایتست ۵

سروش چگونه خوانم و طوبی و نارون
گویی ز باغ خلد قد دوست رایتست ۶

شرح جفا و جور بگویم به صد زبان
از ما ملال خاطر جانان به غایتست ۷

گر جان و ور جهان شده بنواز خاطرم
تا خود چرا ز ما بت ما را شکایتست ۸