شماره ۱۵۰ - دوشم گرفت از سر مستی نگار دست

دوشم گرفت از سر مستی نگار دست
گفتم مدار زحمت و از من بدار دست ۱

گفتا چرا ملول شدی از گرفت من
گفتم از این سبب که ندارم به یار دست ۲

عهدی کنیم تازه که در عهد عشق او
گر بر سرم زند ز غمش روزگار دست ۳

من سر نپیچم از غم عشقش به هیچ روی
گر گیردم ز روی تلطّف نگار دست ۴

گفتا تو سر ببازی و داری به مهر پای؟
گفتم اگر دهد به من خسته یار دست ۵

آخر دوای درد دلم کن که در غمت
بگسست در فراق تو ما را ز کار دست ۶

کردم نثار خاک کف پات جان خویش
جانا نمی دهد به از اینم نثار دست ۷

سرو ارچه راستست و سرافراز در چمن
لیکن قدش ببرد ز سرو و چنار دست ۸

گوی دلم فتاد به میدان عشق او
آخر ببرد آن بت چابک سوار دست ۹

شاه غمت به قصد دل من سوار شد
آخر پیاده را چه بود با سوار دست ۱۰

بر روی چون گلت نبود هیچ بلبلی
اندر جهان چو بنده ی مسکین هزار دست ۱۱