شماره ۱۵۹ - مرغ جانم به سر کوی بتی در بندست

مرغ جانم به سر کوی بتی در بندست
به نسیمی ز سر کوی وفا خرسندست ۱

به کمانی که بود راست چو ابروی کجش
تیر مژگانش تو گویی ز هواش افکندست ۲

درد دل هست بسی زان لب و رخ بر دل من
لاجرم چاره ی درد دل ما گل قندست ۳

مرغ عشق رخ دلدار به منقار قضا
گوییا مهر رخش در دل ما آکندست ۴

صبر گویند ضرورت بکن از صحبت یار
کس چه داند شب ایام فراقش چندست ۵

عقل گفتا برو ای دل به جهان سیری کن
گفت نتوان که به زلفش دو جهان پابندست ۶

این همه جور و جفا بر من مسکین ز چه روست
چو تو دانی که جهان از دل و جانت بندست ۷