هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و غزلگونه، توصیفی زیبا و پراحساس از معشوق و حالات عاشقانه شاعر ارائه میدهد. در آن، معشوق با ویژگیهایی مانند موهای پیچدار، ابروان کمانی، و لبهای شیرین توصیف شده و شاعر از درد هجران و عشق شدید خود مینالد. همچنین، اشارهای به ناپایداری دنیا و جفای زمانه دارد.
رده سنی:
16+
این شعر حاوی مضامین عاشقانه عمیق و احساسات پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و اصطلاحات ادبی ممکن است برای سنین پایین دشوار باشد.
شماره ۱۶۱ - سهی سرو مرا بالابلندست
سهی سرو مرا بالابلندست
رخش چون آتش و لبها چو قندست ۱
رخش چون آتش است و لب پر از قند
بر آن آتش دل و جانها سپندست ۲
در آن زلفین پیچاپیچ یارم
دل مسکین چو مرغی پای بندست ۳
خم طاق دو ابرویش کمانست
سر زلفین پر چینش کمندست ۴
تنم از بار عشقش زار گشته
دلم از درد هجرش مستمندست ۵
چه پرسی حالم از دوران غدّار
جفا بر من فزون از چون و چندست ۶
جهان از آرزوی روی جانان
جهانی را ز پیش دل فکندست ۷
رخش چون آتش و لبها چو قندست ۱
رخش چون آتش است و لب پر از قند
بر آن آتش دل و جانها سپندست ۲
در آن زلفین پیچاپیچ یارم
دل مسکین چو مرغی پای بندست ۳
خم طاق دو ابرویش کمانست
سر زلفین پر چینش کمندست ۴
تنم از بار عشقش زار گشته
دلم از درد هجرش مستمندست ۵
چه پرسی حالم از دوران غدّار
جفا بر من فزون از چون و چندست ۶
جهان از آرزوی روی جانان
جهانی را ز پیش دل فکندست ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۲۹۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۶۰ - سهی سرو مرا بالا بلندست
گوهر بعدی:شماره ۱۶۲ - که آن لعل لب نوشین گزیدست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
