شماره ۱۶۲ - که آن لعل لب نوشین گزیدست

که آن لعل لب نوشین گزیدست
که مهرت را به جان و دل خریدست ۱

کند منع من مسکین بی دل
کسی کان روی مهوش را ندیدست ۲

بشد عمری که تا آن دلبر از ما
بسان آهوی وحشی رمیدست ۳

مگر آهو که مشک آید ز نافش
بگرد کوی آن مه رو چریدست ۴

دو دیده در رخ زیباش بستم
که وصلش لعل جانم را کلیدست ۵

نهال قامتم از بار هجران
به بستان فراق او خمیدست ۶

کسی حال من بی دل بداند
که طعم شربت هجران چشیدست ۷

دل و دست امید من یکی روز
گلی از گلشن وصلش نچیدست ۸

اگرچه بار بسیارم به دل هست
جهان در کوچه ی عشقش خزیدست ۹