شماره ۱۶۳ - عیدیست مبارک که کس آن عید ندیدست

عیدیست مبارک که کس آن عید ندیدست
وز باد صبا هیچ کس آن بو نشنیدست ۱

در گوش دل آمد سحر از هاتف غیبم
کین عید به بخت شه شه زاده سعیدست ۲

ایام خزانست ولیک از نظر لطف
در باغ سعادات همه سبزه دمیدست ۳

از گلبن امید برآمد گل دولت
ورنه به چنین فصل گل از باغ که چیدست ۴

جویان هلال شب عیدند خلایق
خورشید درخشنده در این عید رسیدست ۵

در عید صیامت طرب و خرمی اولیست
زیرا که قدوم شه شه زاده دو عیدست ۶

آهوی تتاری که در او نافه چینست
بویی مگر از گلشن لطف تو شنیدست ۷

تا سرو روان، قدّ تو را دید به بستان
از شرم چنان قامت رعنات خمیدست ۸

زان روز که محروم ز الطاف عمیمم
خونم ز دل و دیده ی غمدیده چکیدست ۹

از جان چو دعاگوی و ثناخوان به جهانم
از عین عنایت ز چه رو بنده بعیدست ۱۰