شماره ۱۶۴ - بیا که بی رخ خوبت مرا به دل بارست

بیا که بی رخ خوبت مرا به دل بارست
ببین که دیده ز هجر رخ تو خون بارست ۱

بخور ز لطف غم حال ما که بد نبود
اگرچه در دو جهانت چو بنده بسیارست ۲

اگر به پرسش مسکین قدم نهی روزی
بیا که جان و دل و دیده جمله ایثارست ۳

مرا نه خواب و قرار و نه صبر و نه آرام
بتر که جور و جفای بتم به سر بارست ۴

بیا بتا که تن خسته ی ضعیف نحیف
ز بار هجر تو باری به کام اغیارست ۵

نگار من تو چه گویی که از چه روی آخر
به جور دلخوشی و دایمت جفا کارست ۶

به گوش او برسان ای صبا و زود بگو
جهان ز درد فراق تو سخت افگارست ۷