شماره ۱۶۷ - چو زلف تو جهان بس بی قرارست

چو زلف تو جهان بس بی قرارست
نپنداری که با کس پایدارست ۱

دو زلف سرکش رعنات با ما
چرا آشفته همچون روزگارست ۲

نیفتادست در دست کسی شاد
نگاری چون تو تا دست و نگارست ۳

نیایم در شمار ای دوست زان روی
که عاشق در جهانت بی شمارست ۴

ز نرگسهای سرمستت نگارا
هنوز اندر سرت گویی خمارست ۵

بهار آمد ز بلبل بشنو این صوت
که این موسم هوای سازگارست ۶

جهان خرّم شد از باد بهاری
که گویی خُرّمی اندر بهارست ۷