شماره ۲۰۰ - حال دلم چه پرسی سرگشته در جهانست

حال دلم چه پرسی سرگشته در جهانست
حیران کار عشقش فارغ ز این و آنست ۱

تا قد آن صنوبر از چشم ما روان شد
خون دل از فراقش بر چشم ما روانست ۲

سرو روان به قدش نسبت نمی توان کرد
کردن چرا که ما را هم روح و هم روانست ۳

ارزان ببرد از ما دل را به چشم و ابرو
آخر چه شد که با ما دلدار سر گرانست ۴

عشق تو آشکارا کردم به سان خورشید
حسنت چرا پری وش از چشم ما نهانست ۵

دل را نماند طاقت کاهی کشد ز جورت
جان هم ز هستی خود بیچاره در گمانست ۶

ای دل حذر بباید کردن ز غمزه ی او
کان تیر چشم مستش پیوسته در کمانست ۷

آخر ز روی رحمت فریاد خستگان رس
کز دست دادخواهان در کوی تو فغانست ۸

ده روز ای دل آخر خوش دار خویشتن را
بنگر چه اعتمادی بر کار این جهانست ۹