شماره ۲۰۱ - لطف جان بخش تو امّید گنه کارانست

لطف جان بخش تو امّید گنه کارانست
هرکه رایش بجز این نیست گنه کار آنست ۱

ای گنه کار گنه کرده مکن انکاری
تکیه بر لطف خدا کن که یقین کار آنست ۲

ناامید از کرم دوست نمی شاید بود
کاین هواییست که اندر سر بسیارانست ۳

شکر معبود که با این همه اسباب گناه
رحمت ایزد بی چون به سرم بارانست ۴

گرچه من بار غم عشق تو در دل دارم
همه دانند که بر خاطر من بار آنست ۵

هجر با وصل نهادست و شب و روز بهم
گر... ای دوست یقین یار آنست ۶

جرم اگر هست مرا تکیه بر عفوت کردم
زآنکه الطاف و کرم عادت دلدارانست ۷

یار اگر حال من بی دل و بی جان پرسد
زود گویش که به کام دل اغیارانست ۸

چشم سرمست تو بر بود دل و جان جهان
ای جفاجوی چنین عادت عیارانست ۹