شماره ۲۰۲ - تو را قامت چو سرو بوستانست

تو را قامت چو سرو بوستانست
چو رویت کی گلی در گلستانست ۱

ز شوق آن رخ همچون گل تو
ز دستانها به بستانها فغانست ۲

ز زلفین تو خرسندم به بویی
که آرام روان خستگانست ۳

خبر داری که از درد فراقت
سرشک دیده ام بر رخ روانست ۴

چرا داری مرا دور از بر خویش
کزان کارم به کام دشمنانست ۵

چرا بر دشمنانت رحم باشد
چرا جورت همه با دوستانست ۶

به فریاد دل مسکین ما رس
که چشمت فتنه ی آخر زمانست ۷

حذر کن زان دو چشم و ابروانش
که تیر غمزه ی او در کمانست ۸

به رخ بر بام چون ماهی تمامست
به قد در بوستان سروی روانست ۹

پری روییست لیکن دارد این عیب
که رویش از دو چشم ما نهانست ۱۰

جهان از بی وفایی عیب دارد
وفاداری چه عیب اندر جهانست ۱۱