هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی، بیانگر عشق عمیق شاعر به معشوق است که با توصیف زیبایی‌های او و احساسات ناشی از جدایی و وصال همراه است. شاعر از عناصری مانند ماه، خال سیاه، زلف پریشان و لب جان‌بخش برای توصیف معشوق استفاده کرده و احساسات خود را با ترکیباتی مانند آب حیات، شهد وصال و آهوی شیرافکن بیان می‌کند.
رده سنی: 16+ این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به‌کار رفته در شعر نیاز به دانش ادبی و تجربه‌ی زندگی بیشتری دارد تا به‌طور کامل درک شوند.

شماره ۲۲۰ - این رخ دلبند تو ماه تمام منست

این رخ دلبند تو ماه تمام منست
خال سیه کار تو دانه و دام منست ۱

روشنی وصل تو نیست چو صبح رخت
زلف پریشان تو تیره چو شام منست ۲

از لب جان بخش تو هست مرا زندگی
مایه ی آب حیات گفت ز جام منست ۳

از تو جدا گشتنم گرچه به ناکام بود
لعل لب شاهدان نیک به کام منست ۴

شهد وصالش نگر در دهن دیگریست
صبر ز هجران تو تلخ به کام منست ۵

من دو جهان را فدا کرده ام و مشکل آن
کان بت دلخواه را ننگ ز نام منست ۶

وز پی آن تندخو گشت بسی دل کنون
آهوی شیرافکنش شکر که رام منست ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۰۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۱۹ - فاش شد در دو جهان کاو به جهان یار منست
گوهر بعدی:شماره ۲۲۱ - به روز بازپسین و به صبحگاه الست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.