غزل ۳۱۱ - چو تاب در سر آن زلف دلستان فکند

چو تاب در سر آن زلف دلستان فکند
هزار فتنه و آشوب در جهان فکند ۱

چو شور پستهٔ تو تلخیی کند به شکر
هزار شور و شغب در شکرستان فکند ۲

چو خلق را به سر آستین به خود خواند
به غمزه‌شان بکشد خون برآستان فکند ۳

چون جشن ساخت بتان را چو خاتمی شد ماه
که بو که خاتم مه نیز در میان فکند ۴

به پیش خلق مرا دی بزد به زخم زبان
که تا به طنز مرا خلق در زبان فکند ۵

بتا ز زلف تو زان خیره گشت روی زمین
که سایه بر سر خورشید آسمان فکند ۶

اگر شبی برم آیی به جان تو که دلم
بر آتش تو به جای سپند جان فکند ۷

دلم ببردی و عطار اگر ز پس آید
چنان بود که پس تیر در، کمان فکند ۸