هوش مصنوعی:
این متن شعری است که زیبایی چهرهای خاص را توصیف میکند و از عناصر طبیعت مانند ماه و پروانه برای بیان این زیبایی استفاده میکند. شاعر از عشق و دلسوختگی خود سخن میگوید و از زلف معشوق به عنوان کمند یاد میکند که او را به پایین میکشد. همچنین، شاعر از غم و نالههای خود در عشق سخن میگوید.
رده سنی:
16+
این متن شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و احساساتی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی داشته باشد تا به طور کامل درک شود.
غزل ۳۱۰ - گر فلک دیده بر آن چهرهٔ زیبا فکند
گر فلک دیده بر آن چهرهٔ زیبا فکند
ماه را موی کشان کرده به صحرا فکند ۱
هر شبی زان بگشاید فلک این چندین چشم
بو که یک چشم بر آن طلعت زیبا فکند ۲
همچو پروانه به نظارهٔ او شمع سپهر
پر زنان خویش برین گلشن خضرا فکند ۳
خاک او زان شدهام تا چو میی نوش کند
جرعهای بوی لبش یافته بر ما فکند ۴
چون دل سوخته اندر سر زلفش بستم
هر دم از دست بیندازد و در پا فکند ۵
زلف در پای چرا میفکند زانکه کمند
شرط آن است که از زیر به بالا فکند ۶
غمش از صومعه عطار جگر سوخته را
هر نفس نعرهزنان بر سر غوغا فکند ۷
ماه را موی کشان کرده به صحرا فکند ۱
هر شبی زان بگشاید فلک این چندین چشم
بو که یک چشم بر آن طلعت زیبا فکند ۲
همچو پروانه به نظارهٔ او شمع سپهر
پر زنان خویش برین گلشن خضرا فکند ۳
خاک او زان شدهام تا چو میی نوش کند
جرعهای بوی لبش یافته بر ما فکند ۴
چون دل سوخته اندر سر زلفش بستم
هر دم از دست بیندازد و در پا فکند ۵
زلف در پای چرا میفکند زانکه کمند
شرط آن است که از زیر به بالا فکند ۶
غمش از صومعه عطار جگر سوخته را
هر نفس نعرهزنان بر سر غوغا فکند ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۵۱۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۰۹ - زلف شبرنگش شبیخون میکند
گوهر بعدی:غزل ۳۱۱ - چو تاب در سر آن زلف دلستان فکند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
