شماره ۲۲۳ - درد عشقی که ز هجران تو بر جان منست

درد عشقی که ز هجران تو بر جان منست
چون دهم پیش کسی شرح که درمان منست ۱

در فراق گل روی تو فغان می دارم
در دلت گشت که این بلبل بستان منست ۲

سر نهادم به سر راه تو عشقت می گفت
او نه مردیست که اندر خور میدان منست ۳

چون سکندر هوس آب حیاتم می بود
گفت آن قطره ای از چشمه ی حیوان منست ۴

نسبت گل به رخش کردم و لاحول کنان
گفت آری ورقی هم ز گلستان منست ۵

بوی عنبر به مشام من دلخسته رسید
گفتم این بوی خوش از طرّه جانان منست ۶

دل عشّاق که در زلف بتان می بندند
شد یقینم که همه در خم چوگان منست ۷

سالها تا ز غم عشق تو سرگردانم
خود نگفتی که جهان بی سر و سامان منست ۸

خاطرم جمع نشد تا ز برم دور شدی
به غلط گوی که این جمع پریشان منست ۹