شماره ۲۲۴ - بیا که دیده ی ما بی رخ تو پرخونست

بیا که دیده ی ما بی رخ تو پرخونست
ز خون دیده، تو گویی کنار جیحونست ۱

اگرچه نیست تو را مهر و دوستی با من
به جان دوست که ما را ارادت افزونست ۲

مثل زنند که دل را به دل بود راهی
میان ما نه چنانست دلبرا چونست ۳

نشان صورت او دیده ام نیارد داد
که لطف قدرت پروردگار بی چونست ۴

اگرچه لیلی وقتست او چه غم دارد
ز حال درد دلی کان به حال مجنونست ۵

تو در تنعّم و شادی وصل دلداران
ببخش بر دل آن خسته ای که محزونست ۶

مرا قدی چو الف بود در غم هجران
ببین که پشت جهانی ز بار غم چونست ۷