شماره ۲۳۴ - ندانستم که اهلیت گناهست

ندانستم که اهلیت گناهست
و یا این ره که می پویم چه راهست ۱

ز جور روزگار و طعن دشمن
جهان پیش جهان بینم سیاهست ۲

نه هر مردی تواند کرد مردی
سواری شیر دل پشت سپاهست ۳

کسان را بر در هرکس پناهست
مرا بر درگه لطفش پناهست ۴

اگر آهی کشم در هم کشد روی
مگر آیینه را تندی ز آهست ۵

خیال آن بت خورشید پیکر
جهان پیما و شب رو همچو ماهست ۶

تو چون در خلوت وصلی چه دانی
که مسکینی ز هجرت دادخواهست ۷

نگار ماه رویم را ز خوبی
هزاران یوسف مصری به چاهست ۸

چرا رحمت نیارد بر گدایان
چو دایم بر جهان او پادشاهست ۹