شماره ۲۴۱ - باز دل را به غم عشق تو خوش بازاریست

باز دل را به غم عشق تو خوش بازاریست
زآنکه بر روی گلت بلبل جان با زاریست ۱

طرّه ی زلف تو بربود دلم را ناگاه
راست گویم سر زلف تو عجب طرّاریست ۲

چشم جادوی تو با من چه خطاها که نکرد
که گمان برد که او نیز چنین عیاریست ۳

خون ما خورد دلا غمزه ی او، نیست عجب
عجب آنست که خون خواره ی ما بیماریست ۴

تا به کی خون دل خلق خوری راست بگو
تو مپندار که خون خوردن دلها کاریست ۵

نکهت زلف تو بشنید دماغ دل ما
گفت کاین مشک نه در کلبه ی هر عطّاریست ۶

یار با ما چو ندارد سر یاری چه کنم
ای دل خسته نه یاریست که او اغیاریست ۷

آخر ای شادی جان روی نمای از در غیب
که جهان بی رخ خوبت به جهان غمخواریست ۸