شماره ۳۱۰ - دلی کجاست که آن دل سرشته با غم نیست

دلی کجاست که آن دل سرشته با غم نیست
چون زلفِ خوب رخان بام و شام درهم نیست ۱

جهان بخست دلم را به تیغ کین و ستم
که در جهانش بجز وصل دوست مرهم نیست ۲

به پرسشی و سلامی ز دوست خرسندم
فغان و داد ز جور و جفاش کان هم نیست ۳

هلال عید اگرچه به چشم خلق نکوست
ولی چو ابروی جانان همیشه در خم نیست ۴

صبا به سوی نگارم گذر کن از سر لطف
بگو که غیر غمم یار غار و همدم نیست ۵

وگر ز حال جهان پرسدت بگو با او
بیا که جز دل گرمی و آه سردم نیست ۶

فراغتیست ز حال جهان ترا لیکن
مرا ز روی تو جانا قرار یک دم نیست ۷

طبیب درد دلم را اگر کند چاره
بگو که جز غم هجران دوست دردم نیست ۸

دلم به سایه سروی نشست بر لب جوی
چرا که از سر ما سایه ی قدت کم نیست ۹