شماره ۳۴۶ - فریاد کان نگار سرو برگ ما نداشت

فریاد کان نگار سرو برگ ما نداشت
دل برد و تخم مهر رخش در جهان بکاشت ۱

مشکل که یک زمان ز خیالم نمی رود
در دیده نقش صورت جان را مگر نگاشت ۲

دل را مقام گشت بهشت برین دگر
تا رایت وفای تو ای دوست برفراشت ۳

ماهی صفت طپیده به خاک درش منم
بر ما گذشت یار و در آن حالتم گذاشت ۴

آن یار شوخ دیده ی پیمان شکن به خشم
از دیده رفت و خیل خیالش به ما گماشت ۵

روی از جهان بتافت به دست غمش سپرد
آخر بگو که با من مسکین سر چه داشت ۶

دل برد و رحمتی به من خسته دل نکرد
آری چه چاره چون نظری بر جهان نداشت ۷