شماره ۳۷۰ - آیینه ی جمال تو از آه من گرفت

آیینه ی جمال تو از آه من گرفت
یا ناله های زار سحرگاه من گرفت ۱

ماهم جواب داد که معهود در جهان
اینست بی راه دلت ماه من گرفت ۲

با این گرفتگی که تو بینی رخ مرا
خور روشنی ز پرتو درگاه من گرفت ۳

رفتم که پای مرکب عالی ببوسمش
اشکم به رو دوید و سر راه من گرفت ۴

در معرکه که قلب و جناحست و میسره
شیران شرزه پنجه روباه من گرفت ۵

فریاد و الغیاث که دندان مدعی
بر رغم حال من لب دلخواه من گرفت ۶