شماره ۳۶۹ - بیا که مملکت دیده ام خیال گرفت

بیا که مملکت دیده ام خیال گرفت
ز صحبت شب هجران مرا ملال گرفت ۱

از آن دو چشم جهان خیره گشت از رویت
که آفتاب جهان نور از آن جمال گرفت ۲

نگار شوخ من اندر فراق می کوشد
از آن جهت شب وصلش چنین زوال رفت ۳

مه دو هفته چو طاق دو ابروان تو دید
ز غم بکاست چنین شیوه ی هلال گرفت ۴

وصال چون متصوّر نمی شود چه کنم
دلم برفت و از آن دامن خیال گرفت ۵

نظر بدان رخ چون ماه کرد مردم چشم
دو دیده در سر من زان سبب کمال گرفت ۶

حسود جاه تو چون پرده ی مخالف زد
ز چرخ بین تو که چون عود گوشمال گرفت ۷

گرفت ماه وصالش به طالع مریخ
نشد گشوده همانا که در و بال گرفت ۸

سرشک خون ز دو دیده به دامنم بدوید
ز هجر و دست امیدم به روی حال گرفت ۹

سپیده دم چو بدیدم جمال جان آرات
صبوح طلعت رویت جهان به فال گرفت ۱۰

پریده بود مرا مرغ دل ز سینه و باز
به دام و دانه ی آن هر دو زلف و خال گرفت ۱۱