شماره ۳۷۴ - حکایتیست که با کس نمی توانم گفت

حکایتیست که با کس نمی توانم گفت
حدیث عشق تو درّیست می نیارم سفت ۱

ز صبر طاق شدم همچو طاق ابرویت
به درد و ناله ی هجرانت تا که گشتم جفت ۲

گرم قرار نباشد به هجر نیست عجب
میان آتش سوزان بگو که یارد خفت ۳

به هر بلا و ستم کز غمت رسید به دل
بداد ترک سر و جان و ترک عشق نگفت ۴

رسید خیل خیالت به مأمن دیده
به غیر صورت زیبای دوست پاک برفت ۵

چو قامت تو نرستست در چمن سروی
گلی چو روی تو در هیچ بوستان نشکفت ۶

ز دست بیهده گو گویدم که ترکش کن
نگوید این به جهان کس حکایتیست بگفت ۷

به هر طریق که باشد نشان ضربت عشق
به هیچ روی نباشد ز مدعی بنهفت ۸

به تیغ غمزه و آن چشمهای مست ترا
بریز خون دل عاشقان به زار که گفت ۹