غزل ۳۲۸ - زلف تو که فتنهٔ جهان بود

زلف تو که فتنهٔ جهان بود
جانم بربود و جای آن بود ۱

هر دل که زعشق تو خبر یافت
صد جانش به رایگان گران بود ۲

مرده‌دل آن کسی که او را
در عشق تو زندگی به جان بود ۳

گفتم دل خویش خون کنم من
کز دست دلم بسی زیان بود ۴

ناگاه کشیده داشت دستم
چون پای غم تو در میان بود ۵

گر من دادم امان دلم را
دل را ز غم تو کی امان بود ۶

گفتم که دهان تو ببینم
خود از دهنت که را نشان بود ۷

هرگز نرسید هیچ جایی
آن را که غم چنان دهان بود ۸

گفتی که چگونه‌ای تو بی‌من
دانی تو که بی‌تو چون توان بود ۹

ز آنروز که یک زمانت دیدم
صد ساله غمم به یک زمان بود ۱۰

بر خاک درت نشسته عطار
تا بود ز عشق جان فشان بود ۱۱